یک خوشه از پروین

کمی از این آشفته بازار...

babooshka60 — Mon, 13 Oct 2008 09:11:18 GMT

بازار اصفهان بعد از چند روز تعطیلی بالاخره باز شد و از امروز مردم برای خرید اجناس مورد نیازشان باز هم به خیا بان‌ها آمدند تا به ترافیک آدم‌ها اضافه شود و دیگر دست کسی از خرید کوتاه نماند...

بازار چند روز تعطیل بود و در این روزها بسیاری از مردم برای خرید می آمدند و با درب‌های بسته مواجه می‌شدند و وقتی پرس و جو می کردند متوجه می‌شدند که بحث همان بحث افزایش سه درصدی مالیات بر ارزش افزوده است که بالاخره تا اطلاع ثانوی لغو شد.

این تعطیلی چند روزه بازار شاید به چشم خیلی از ما چیز مهمی نباشد اما یکی از همین روزهای تعطیل وقتی که به یکی از اماکن تاریخی شهر می‌روی و واماندگی تورسیت‌ها را می‌بینی متوجه می‌شوی که چه بلایی دارد سر این مملکت می آید.

از طرف دیگر چند تا از رسانه‌های گروهی اجازه انتشار این اخبار و تعطیلی بازار را نمی دادند و برای خیلی‌ها این سوال مطرح می‌شد که ایرانی که کوچکترین مشکل کشورهای دیگر را در بوق می‌کند و به محض شنیدن یک اعتصاب کوچک در یک کشور بزرگ از آنها انتقاد می‌کند و به بی عدالتی متهمشان می‌کند چطور خودش این مسائل را بی عدالتی نمی‌داند و هنوز هم بر حرف‌های خود اصرار می‌ورزد؟ چرا با خودش فکر نمی‌کند که توریستی که برای دیدن اماکن تاریخی و تفریحی به ایران آمده با دیدن این مناظر با خود به کشورش چه می برد؟

از طرف دیگر دود همه این مشکلات و تعطیلی بازار و افزایش مالیات به چشم مردم فرو می‌رود همان مردمی که همیشه جور مشکلات و فقر را کشیدند و قربانی همه برنامه‌های نابجای کشور شدند.

مردم خودشان هم می‌دانند که تعطیلی بازار، بازاری‌ها را دچار مشکل نمی‌کند و تلافی این چند روزه باز هم از طریق همین مردم در خواهد آمد.

یک نکته دیگر هم که باید به آن توجه کرد این است که یکی از همان روزهای تعطیل، همه مردم در یکی از خیابان‌های پر رفت و آمد جمع شده و شعارهایی می دادند که به مذاق خیلی‌ها خوش نیامد اما برادران سبز پوش نیروی انتظامی برعکس همیشه گوشه‌ای ایستادند و فقط تماشا کردند. گویا آنها هم متوجه شدند که دیگر کاری از آنها ساخته نیست و این مردم به جز عدالت چیز دیگری نمی‌خواهند...

هیچ چیز...

باید کمی فکر کرد به اینکه بعد از این چه خواهد شد؟ تعطیلی بازار یکی از نشانه‌ها بود و نشانه‌های دیگر نیز یکی پس از دیگری خواهد آمد...اما با این آشفته بازار چه باید کرد و به کجا می‌توان رفت...

لحظه های با تو

babooshka60 — Sat, 11 Oct 2008 10:30:18 GMT

امروز پروانه‌ها هم از با تو بودن براي من مي‌گويند

از روزهايي كه پر است از لحظه‌هاي سرد و گرم قدم زدن با بادبادك بزرگ مهرباني

از لحظه‌هايي كه ياس‌ها را پرپر و لابه‌لاي دوست داشتنمان پنهان مي‌كرديم

از لحظه‌هايي كه شايد تنها ميهمان دل بيقرارمان شاپرك بود و بس...

از لحظه‌هايي كه برايش انتهايي متصور نبوديم اما به آخر رسيد...

به آخر رسيد همه لحظه‌هايي كه از عشق برايم مي‌گفتي و از نگاهي كه هرگز به انتها نمي‌رسد

اما رسيد...

و من امروز

از همه اين لحظه‌ها بيزار شده‌ام

از همه لحظه‌هايي كه مرا و تو را وصل مي‌سازد به يك لحظه آن روزها

بيزارم از همه لحظه‌هاي لبخند و شاپرك و پروانه و قاصدك...

ضجه های باران

babooshka60 — Mon, 25 Aug 2008 07:59:18 GMT

ضجه‌هاي باران

نگاه‌ خاموش دريا

دل بستن يك شاپرك

پرواز يك هم نفس

و آواي دلم پاي درخت بي كسي

امروز و فرداي مهرباني ام را چه ساده از آن خود كرد...

دلم ضجه هاي باران مي خواهد...

بغضی که نشکست...

babooshka60 — Sun, 10 Aug 2008 14:43:18 GMT

زن چادر کهنه اش را به دندان گرفت و از مغازه بیرون رفت تا کسی اشک چشمانش را نبیند...کسی نداند بغض شکسته او چقدر زجر آور است...فرزندش بی خبر باشد از غم همه دنیا که بر شانه های نحیفش سنگینی کند...مرد همسایه نداند که سرخی صورت او سیلی حرف های مردم است و بس...

زن امروز برای قرض گرفتن کمی خوراکی به مغازه محله شان رفت اما پولی در بساط نداشت و مینای او از گرسنگی گریه می کرد، خیلی با خودش کلنجار رفت و در نهایت دل به دریا زد رفت و تقاضای نسیه کرد...اما مرد مغازه دار چنان بر سرش فریاد زد که غرورش را نزد من و دیگر مشتریان شکست و زن بی هیچ حرفی بیرون رفت...

دنبالش رفتم، اشک های او سرازیر شده بود و توان حرف زدن نداشت، مردی مسن را دیدم که دوان دوان پس از ما آمد و بسته ای را به من داد تا به زن بدهم و فوری رفت...

مادر مینای هفت ساله طاقت نیاورد کنار خیابان نشست و گریست...

تنها گفت: هر جا که سراغ کار می روم با فهمیدن اینکه جوانم و بیوه یا به من کار نمی دهند و یا در قبال کار چیزی از من می خواهند که نجابتم و شرافتم را از من می گیرد...او گفت که بارها تا پای خطا رفته اما خطا نکرده، گفت که کسی که درد گرسنگی نکشیده نمی داند که گرسنگی چیست، نمی داند که گریه های فرزند چه زجر آور است...

با همان چادر مشکی کهنه اشک چشمانش را پاک کرد و گفت: مینای من گرسنه است و منتظر، خدا هیچ کس را محتاج دیگران نکند، بسته را برداشت و رفت.

و من ماندم و هزاران سوال و فکر و غصه... در آن شرایط من هم مثل آن زن بغض کرده بودم اما توان گریه نداشتم...

خدایا به کدام گناه؟ به کدام جرم؟ به کدام...

امثال این زن بسیارند اما چرا کسی کاری نمی کند؟ همه کسانی که به نوعی در دولت به اصطلاح خدمتگذار فعالیت می کنند تنها می توانند با حرف های پوچ و بی اساس خود مردم را آرام نگه دارند و هرگز توان برطرف کردن دردی از درهای مردم را ندارند، هرگز نمی دانند که یک آدم برای رفع و گذران زندگی خود چقدر باید تلاش بیهوده کند...

آه که چقدر بدم می آید از این شعارهای دروغی...از این حرف های مزخرف، از این نگاه های ترحم آمیز و از همه آدم هایی که تنها دم از انسانیت می زنند...

خدایا جواب میناها را که باید بدهد؟

چقدر دلم هوای گریه دارد...

با من...

babooshka60 — Mon, 21 Jul 2008 05:32:43 GMT

با من از عشق نگو

با من از روز سحر خیزی دنیا نگو

با من از شبهای بلند شب بوها نگو

با من از لبخند دوست داشتن نگو

با من...

با من از امروز بگو

از شانه های رنجیده

از تمنای نگاه

از ...

با من از هیچ بگو

که من امروز...

به هیچ نزدیکم...

دوست داشتن؟!

babooshka60 — Mon, 07 Jul 2008 10:20:02 GMT

دوست دارم از همه دوست داشتن های دنیا بگریزم

از همه آن چیزهایی که نفرت را به جای عشق جایگزین دل های بیقرار می کند

از همه نداهایی که روزی با تو از رفتن می گوید

همه حرف هایی که هرگز دلت برای شنیدنش بی تابی نمی کند، اما خواهد شنید

همه روزهایی که می دانی عروس خاطراتت میهمان همیشگی ستاره های خاموش خواهد بود

دوست دارم از همه دوست داشتن های دنیا بگریزم

از همه قواعدی که انسان ها برای عشق و دوست داشـتن خود وضع کرده اند

از همه روزها و شب هایی که تنها صدای شب بوها میهمان دلهای بیقرار می شود

همه فاصله هایی که نمی دانم جواب ندانم کاری کیست...

دوست دارم از همه دوست داشتن های دنیا بگریزم...

و ساکن روزهایی شوم که دور باشم از تنفس همه دوست داشتن های خیالی...

حرف امروز...

babooshka60 — Sat, 14 Jun 2008 11:55:18 GMT

امروز از چه می خواهی بنویسی؟ قلم را برای چه خسته می کنی و از روزهای سرد برای که می گویی؟

امروز با که می خواهی حرف بزنی؟ اندیشه ات به کجا می رود؟ از خستگی های که می خواهی بنویسی؟

از مرگ پرنده آروزها؟ از کودکی های رویایی که هرگز نشکفت؟ از نگاه نازیبای دست های گناه آلود؟ از ندانم کاری روزهای زندگی؟ از بی رمقی دستان یک پدر؟ و یا از سردرگمی های خودت که هر چه می نویسی راه به جای نمی برد؟

می دانی؟ امروز هم با تو سر جنگ دارد... قلم را به تو داده و حکم به نوشتن کرده...

اما...

اما وقتی که نمی توانی برای گریه های شبانه کودکان معصوم کاری انجام دهی، وقتی نمی توانی برای حماقت حیوان های انسان نما پاسخی بیابی، وقتی نمی توانی مریم بیگناه را از مرگ نجات دهی، وقتی نمی توانی جلوی فروش کلیه یک مادر را برای رهایی از گرسنگی طفلش بگیری، وقتی نمی توانی...؟؟؟

نوشتن به چه کارت می آید؟!

قلم را زمین بگذار و تو هم مثل آدم های دیگر به روزمرگی هایت فکر کن، به ادامه تحصیلت، به موسیقی گوش دادن، به قدم زدن در رویاهای شیرین، به لبخندهای یک عشق...

آیا می توانی؟ می توانی به همه آن چیزهایی که فکر می کردی و برایت یک ارزش بود بی تفادت باشی؟ می توانی؟

نمی دانم امروز با من چه خواهد کرد و قلم مرا به کجا خواهد برد؟

اما خوب می دانم که هنوز هم دلم برای کودکی های یک درد می سوزد...

کودکان کار

babooshka60 — Mon, 02 Jun 2008 06:07:37 GMT

به کودکی هایم نگاه نکن

مرا به سالهای سخت زندگی ام مبر

بگذار خالی از گذشته شوم

گذشته ای که در آن فروخته می شدم برای سیر کردن شکم پدری بیمار و خواهری که این روزها بی خبرم از او

به کودکی هایم نگاه نکن

من خود بیزارم از آن

کاش می شد آن را به دست باد بسپارم اما...

اما آن روزهای شوم همیشه همراه من است...

و همیشه محکومم می کند به زجر کشیدن و تنها ماندن...

به کودکی هایم نگاه نکن...

***

هوا گرم است. به همراه دوستم برای رفتن به خانه عجله داریم و بدون توجه به زیبایی سی و سه پل از روی آن می گذریم اما دویدن سه کودک از کنارمان و به دنبال آنان مامور رفع تخلفات شهری، توجهمان را جلب می کند و وادارمان می کند تا آخر این قصه را تماشا کنیم. مثل همه مردم دیگر که تنها نظاره گر دویدن پابرهنه دو پسر بچه و یک دختر بچه اند…

سن آنها بیشتر از هفت سال نبود اما با چنان سرعتی از دست ماموران فرار می کردند که شاید کمتر کسی می توانست به آنان برسد. دو کودک اول فرار کردند اما کودک سوم که خود را در محاصره مامور می دید به کنار رودخانه رفته و خود را در آب انداخت. مامور هم بلافاصله به داخل آب رفته و او را با سر و ضع کاملا خیس از آب بیرون آورد.

پسر بچه گریه می کرد و ضجه می زد که دیگر این طرف ها پیدایش نمی شود می گفت پدرش مریض است و مادرش مرده، رو به مردم التماس می کرد که نجاتش دهند اما کاری از کسی ساخته نبود.

و مردم که گویی صحنه یک فیلم را تماشا می کنند پس از دستگیری این کودک متفرق شده و هر کدام به راهی رفتند.

گریه های او وادارم کرد که از مامور بخواهم تا با من حرف بزند. طفلک فکر می کرد می توانم کاری برای رهاییش انجام بدهم، به همه سوالاتم جواب داد.

اسمت چیه؟ علیرضا

چند سالته؟ 7 سال

اهل کجایی؟ یکی از روستاهای اصفهان

اینجا چه می کنی؟ برای کار اومدم

اون دو نفری که با تو بودن و فرار کردن خواهر و برادرت بودن؟ نه اونا دوستای من بودن، با هم کار می کردیم

حاضری اونا رو هم لو بدی؟ نه چرا لو بدم. اونا باید پول دربیارن و به خانواده هاشون بدن

اما اونا بچه ان و الان وقت کار کردنشون نیست؟ آره اما باید کار کنن پدر و مادرشون اونا رو مجبور می کنن

کی تو رو مجبور کرده کار کنی ؟ هیچکس... من خودم دوست دارم کار کنم

متوجه می شوم که راست نمی گوید به او گفتم: هم من و هم این مامور می دانیم که راست نمیگی اونا تو رو اگه کسی رو نداشته باشی تحویل بهزیستی میدن ... بازهم گریه کرد...

به او گفتم: گریه چرا؟ تو الان باید کنار خانواده ات باشی. درس بخوانی. غذای کافی بخوری. بازی کنی . دویدن توی این هوا و التماس کردن به مردم برای اینکه یک شکلات از تو بخرند کار تو نیست...

مامور تذکر داد که می خواهد برود و من ماندم و هزارن سوال نپرسیده و خاطره تلخ اشک های یک پسر بچه...

وای که بچه های معصوم چرا باید اینگونه و پردرد اشک بریزند؟

چرا؟

مامور دست علیرضا را محکم گرفت و در جواب نگرانی هایش گفت: نگران نباش کاری با تو نداریم . از تو مواظبت می کنیم و بعد تحویل خانواده ات می دهیم... علیرضا بازهم گریه کرد...

دیگر نتوانستم ببینم...

آه که چقدر سخت است شنیدن صدای کودکی که با بغض گریه می کند...

آی آدم ها

babooshka60 — Sat, 17 May 2008 05:57:23 GMT

دلم گرفت از این همه بی تابی

از این همه مرگ مریم ها و نسترن ها

از این همه غبار روی شیشه و ...

لبخندهای دروغی...

"آی آدم ها"

بس نیست این همه زخم؟

دست های کوچک

babooshka60 — Sun, 04 May 2008 05:17:18 GMT

امروز یادگار همان سال هایی است که با دستان کوچکش تمنا می کرد و با نگاهش صدا...

همان سالهایی که چقدر بچگانه به بازی دخترک همسایه می خندید و در دل آه می کشید از این همه بی روزنه بودن...

امروز یادگار همان سال هایی است که نمی دانست پدر خیابان را آینده اش قرار داده و سنگ فرش های آن را قدم گاه...

سالهایی که با چشمانش التماس می کرد و با دستانش گل های قرمز و زرد را میهمان خانه های کسانی می کرد که از سر ترحم شاخه گلی از دستان کوچکش جدا می کردند...

امروز از کنار همان خیابانی گذشت که سالهای بچگی اش را در آن زندگی کرد، همان خیابانی که درد گرسنگی و تنهاییش را می فهمید.

اما این بار جای خودش را خالی دید، خالی خالی... و به جای قدم های خود... این بار کودکی دیگر با دستانش تمنا می کرد و با نگاهش صدا...

چقدر از این زمان بیزار است... از این تکرار... از این همه نگاه بی جواب...

روزهای بی درد چه می داند که بر سر بچگی هایش چه آمده، بر سر آن همه نگاه حسرت آمیز و اسباب بازیهای خیالی...

آن همه نقاشی های نکشیده و آغوش های سرد...

و می داند که کسی هرگز دستان او و همه دستان بی پناه را پناهی نخواهد داد...

و این قصه درد، باز هم تکرار می شود، باز هم از نو آغاز می شود فصلی دیگر از گریه های شبانه...